เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 369 แสงเรืองรองฝากความยึดติด เฝ้ารอผู้คนหวนคืนปีแล้วปีเล่า!
เมื่อเอ่ยถึงโม่อปถ์เยวียน แววตาสดใสกระจ่างแจ้งและอ่อนโยนของอวิ๋นกุยหลานก็ปรากฏความอบอุ่นละเอียดอ่อนและนุ่มนวลขึ้นมาก่อน
นั่นคือความอ่อนโยนแนบชิดที่เป็นของคนที่รักโดยเฉพาะ สะอาดและบริสุทธิ์ ไม่แปดเปื้อนฝุ่นธุลีและปราณชั่วร้ายครึ่งส่วนในโลก
ทว่าความอบอุ่นนี้ผ่านไปชั่วพริบตา ก็ถูกความหนักอึ้งและตื่นตระหนกที่กดทับลึกลงไปในใจโถมทับจนมิด
เขานั่งนิ่งอยู่หน้าลานเนิ่นนาน ความคิดวนเวียนนับร้อยรอบ ปั่นป่วนยากจะสงบ ปลายนิ้วงอเข้าหากันเล็กน้อยและกำแน่น คว้าสายลมยามเย็นที่เย็นเยียบเต็มฝ่ามือไว้เงียบ ๆ
นิ่งเงียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็พยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่ากลับเจือด้วยความแห้งผากและหนักอึ้งที่ยากจะปิดบัง ซ่อนความกังวลและความดื้อรั้นที่ลึกที่สุดในใจเอาไว้
“อาเยวียนบอกข้าว่าเขามีวิชาลับครบถ้วนที่ท้าทายสวรรค์ ซึ่งเพียงพอที่จะช่วยข้าสร้างรากวิญญาณที่แหลกสลายขึ้นมาใหม่ ฟื้นฟูระดับตบะที่ร่วงหล่นพังทลาย และทำให้ข้ากลับสู่หนทางเซียน ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง”