เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 338 ความจริงที่ปิดบังมานับร้อยปี
0338 ที่แท้แล้ว เจ้าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของข้า
เวินอ้าวเสวี่ยส่ายหน้าเบา ๆ ยกมือเรียวบางเย็นเยียบของตนขึ้นอย่างสั่นเทา แล้วค่อย ๆ ปัดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนแก้มของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าเงียบ ๆ เด็กน้อยที่เคยไร้เดียงสา บัดนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าและหน้าตาหล่อเหลา ในดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความรักและความภาคภูมิใจตลอดร้อยปี
“พริบตาเดียว เจ้าเติบโตถึงเพียงนี้แล้ว”
“เมื่อครั้งท่านแม่ของเจ้าฝากเจ้าไว้กับข้า เจ้ายังเป็นทารกที่ร้องอ้อแอ้รอคนป้อนนม ร่างน้อย ๆ ขดอยู่ในผ้าห่อตัว บอบบางราวกับเพียงปลายนิ้วสัมผัสก็จะแตกสลายเป็นผุยผง”
แววตาของเวินอ้าวเสวี่ยพลันทอดไกลและเวิ้งว้าง ราวกับทะลุผ่านฝุ่นธุลีหนาทึบแห่งกาลเวลาที่ทับถมกันมาหลายชั้น มองเห็นภาพศิษย์พี่หญิงยิ้มพลางถามเรื่องแปดทิศระหว่างเขากับอวี้หราน
“เสี่ยวหร่าน มีเรื่องหนึ่งที่ข้าปิดบังเจ้ามานานถึงร้อยปี”
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งกำลังสับสนและสิ้นสติด้วยแววตาอ่อนโยน ดวงตาชุ่มน้ำตา สีหน้าสงบนิ่งแต่เจ็บปวด ในที่สุดก็ปลดหินหนักที่กดทับหัวใจมาร้อยปีลงได้