เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 หล่งเจาและไป๋อวิ๋นเชวี่ยเป็นผู้ทำร้ายท่านหรือ
0337 ใช่หล่งเจาและไป๋อวิ๋นเชวี่ยเป็นผู้ทำร้ายท่านหรือไม่? ข้าจะไปแก้แค้นให้พวกเขาเอง!
ป่าดึกดำบรรพ์อันลึกล้ำทอดยาวนับหมื่นลี้ ไร้ขอบเขตไร้จุดสิ้นสุด ต้นไม้โบราณค้ำฟ้ากิ่งก้านพันเกี่ยว บดบังแสงอาทิตย์จนมิดชิด ตัดขาดแสงสว่างทั้งหมดจากท้องฟ้าออกไป
ระหว่างป่าเขามืดครึ้มตลอดทั้งปี หลงเหลือเพียงสายแสงเรืองรองเลือนรางบางเบาที่กระจายตัวอยู่ท่ามกลางสายหมอกหนาทึบ
สายลมชื้นและเย็นเยียบพัดพาใบไม้แห้งที่แตกหักค่อย ๆ กวาดผ่านผืนป่า ความเงียบงันปกคลุมไปทั่ว เงียบจนเหลือเพียงเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำกิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบ
เวินหร่านเดินตามหลังเมิ่งฉืออย่างใกล้ชิด เดินช้า ๆ ไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ในป่าที่คดเคี้ยว
หางคิ้วและดวงตาของเด็กหนุ่มยังคงหลงเหลือความเยาว์วัยที่ยังไม่จางหาย ผ่านการขัดเกลาอันตรายจากอาณาเขตมายาหลิงซวี นิสัยที่เคยซุกซนเกเรกลับสงบลงมากแล้ว
เขายกมือขึ้นปัดกิ่งไม้ที่ห้อยระย้าพันเกี่ยวเบื้องหน้าออกเบา ๆ พลางกวาดสายตามองรอบด้านอย่างเบื่อหน่าย