เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 314 หากข้ากับศิษย์พี่ของเจ้า ตกน้ำพร้อมกัน...
โม่ฉีเยวียนยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง ตั้งใจฟังอวิ๋นกุยหลานเล่าเรื่องราวในอดีตทีละคำ
ทอดสายตามองไปยังหางคิ้วและดวงตาของเขา ยามที่เอ่ยถึงหลิงเจา ประกายความอ่อนโยนที่เอ่อล้นอยู่ก้นบึ้งดวงตาจนปิดไม่มิดรวมถึงความพึ่งพาที่มีให้อย่างเต็มเปี่ยม ทำให้มุมปากของเขาฝืนยกยิ้มจาง ๆ ขึ้นมาได้
ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความขมปร่าที่ยากจะสังเกตเห็น แม้กระทั่งปลายนิ้วยังกำเข้าหากันเล็กน้อย
“ความสัมพันธ์ของเจ้ากับศิษย์พี่ช่างดีเสียจริง ดีจนทำให้ผู้อื่นอดอิจฉาไม่ได้”
อวิ๋นกุยหลานไม่ทันสังเกตกระแสน้ำวนในดวงตาของอีกฝ่าย พยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเล แววตาอ่อนโยนจนแทบหยดเป็นน้ำ น้ำเสียงหนักแน่นเป็นที่สุด
“ศิษย์พี่คือศิษย์พี่ที่ดีที่สุดในโลกใบนี้ สำหรับข้าแล้วไม่มีผู้ใดเทียบเคียง และไม่มีผู้ใดทดแทนได้”
คำพูดนี้ลอยเข้าหูเต็ม ๆ ความหึงหวงที่สะสมอยู่ก้นบึ้งหัวใจของโม่ฉีเยวียนพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ราวกับน้ำเดือดพล่าน แผดเผาจนหัวใจของเขาเจ็บแปลบ
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นแขนยาวออกไปรวบตัวอวิ๋นกุยหลานเข้าสู่อ้อมอกแน่นทันที ทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งบนชิงช้าไม้เก่าตัวนั้นด้วยกัน