เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 309 เจ้าในยามนี้
ตัวเจ้าในยามนี้ ทำให้รู้สึกอุ่นใจมากกว่าจอมมารในอดีตเสียอีก
นอกประตูหินของโบราณสถานยุคโบราณ เหล่าศิษย์สำนักหลักหยกพิสุทธิ์ที่รอคอยมานานตั้งแถวความเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว แต่ละคนรูปร่างสง่างาม บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเคารพยำเกรง
ทว่าภายใต้ความเคารพนั้น กลับซ่อนความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะปกปิดเอาไว้ บ้างก็กระวนกระวาย บ้างก็เคลือบแคลงสงสัย บ้างก็เว้นระยะห่าง
สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปยังไป๋อวิ๋นเชวี่ยที่กำลังก้าวเดินออกมาจากประตูหินช้า ๆ ลึกซึ้งในแววตากำลังปั่นป่วนด้วยระลอกคลื่นแปลกประหลาด
มีความหวาดกลัว มีความยำเกรง มีความเคารพต่อสถานะสายเลือดของเขา ทว่ากลับไร้ซึ่งความยอมจำนนด้วยใจจริงและความจริงใจอยู่ครึ่งส่วน
ราวกับมีม่านพลังไร้รูปกั้นขวางอยู่ ทำให้ไม่สามารถสราบคาบด้วยใจจริงได้เสียที
ไป๋อวิ๋นเชวี่ยหยุดยืนนิ่ง แรงกดดันอันเยือกเย็นที่เพิ่งควบคุมผนึกสายเลือดได้โอบล้อมรอบกาย ชายเสื้อปลิวไสวโดยไม่มีสายลมพัดผ่าน
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กวาดสายตาอันเย็นเยียบเฉียบคมมองศิษย์ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น ทุกแห่งหนที่ก้าวผ่าน ราวกับอากาศธาตุถูกแช่แข็ง