เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 287 ผลาญสวรรค์ เจ้ามันก็แค่คนสารเลวไร้เหตุผลคนหนึ่ง!
เสียง “เพี๊ยะ” ดังสนั่นหวั่นไหว ใสสะอาดเฉียบขาด สะท้อนก้องไปทั่วลานล่าสัตว์อันว่างเปล่าและเงียบสงบอยู่นานสองนาน จนทำให้ใบไม้รอบบริเวณร่วงหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก
ผลาญสวรรค์ถูกตบโดยกะทันหันจนใบหน้าหันไปตามแรง พวงแก้วขาวผ่องเย็นชาปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงฉานเด่นชัดขึ้นมาในพริบตา
ปราณมารที่พลุ่งพล่านอยู่รอบร่างชะงักงันไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าตะลึงงันไปสนิทใจ
มีชีวิตอยู่มานับหมื่นปี ปกครองดินแดนมารมาหลายพันปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าลงมือกับเขา
ชั่วครู่ต่อมา เขาก็หันกลับมามองช้า ๆ ดวงตาคู่ลึกซึ้งดั่งสระน้ำเย็นจดจ้องล็อกร่างของ ‘เยวียน’ เขม็ง ในก้นบึ้งของดวงตาดุจดั่งจิตสังหารพวยพุ่งราดภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ
ปราณชั่วร้ายอันเปี่ยมล้นแทบจะฉีกกระชากอากาศรอบกายจนขาดวิ่น และกลืนกิน ‘เยวียน’ เข้าไปจนแหลกเหลว
‘เยวียน’ ถูกะทันหันวตาน่ากลัวนี้เล่นงานจนต้องหดคอหนีโดยสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวพลุ่งพล่านขึ้นในหัวใจ