เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 270 เย่หวู่เฟิง เจ้าดูแคลนข้ามาตลอดใช่หรือไม่?
0270 เย่หวู่เฟิง เจ้ามิได้ดูถูกข้ามาโดยตลอดหรอกหรือ
ยามบ่ายของเมืองฉางเล่อ แสงอาทิตย์ทอประกายอ่อนโยนและอบอุ่น ลอดผ่านช่องว่างของกิ่งไม้ใบไม้หนาทึบตาม 2 ข้างทาง โปรยปรายละอองแสงสีทองกระจัดกระจายสลับซับซ้อน
ย้อมถนนสายยาวที่ปูด้วยแผ่นหินสีฟ้าให้มีความอบอุ่นระเรื่อ แม้กระทั่งสายลมที่พัดผ่านก็ยังเจือไว้ด้วยอุณหภูมินุ่มนวล
เสียงร้องเร่ขายของจากบรรดาพ่อค้าแม่ขายตาม 2 ข้างทางดังประสานกันระงม น้ำเสียงทอดยาวมีชีวิตชีวา กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดคละเคลุ้งพันเกี่ยว ผสมผสานกับบรรยากาศกลิ่นอายความเป็นมนุษย์ที่เข้มข้น ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เจียงอิ่นสวมชุดสีแดงเพลิงโดดเด่นขับเน้นให้รูปร่างสูงโปร่งและสง่างาม ทว่าความน้อยใจที่ยังไม่จางหายระหว่างคิ้วนั้น กลับราวกับสายหมอกบางเบาที่สลายไม่ลง กดอย่างไรก็ไม่ยอมจมหายไป
เมื่อครู่ในลานเล็ก ๆ ถูกประโยค “ระดับเทพจำแลงระยะต้นเข้าไปก็คือไปส่งชีวิต” ของเย่หวู่เฟิงแทงใจดำเข้าอย่างจัง เต็มไปด้วยความคับข้องใจที่ถูกดูถูก ด้วยความโมโหจึงประชดประชันวิ่งหนีออกมา