เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 239 เจ้าจงจำไว้ เจ้าไม่เคยอยู่เพียงลำพัง
0239 เจ้าจงจำไว้เพียงว่า เจ้ามิได้อยู่เพียงลำพังมาแต่ไหนแต่ไร
เปลวเทียนไหวระริก ทอดเงาร่างของถังเจวี้ยนกับโฉวเยี่ยนที่กอดกันให้ยาวเหยียดอย่างโดดเดี่ยวบนผนังสีขาวเรียบ เงานั้นบอบบางราวกับเพียงปลายนิ้วแตะก็จะแตกสลายเป็นฝุ่นควันเต็มพื้น
ถังเจวี้ยนพิงอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นมั่นคงของโฉวเยี่ยนอย่างสงบ ลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ มุมปากซีดขาวมีรอยยิ้มจาง ๆ แห่งความโล่งใจแต้มอยู่
ราวกับในที่สุดเขาก็ปลดโซ่ตรวนและบาปกรรมที่แบกรับมานับร้อยปีลงได้ ไม่เหลือทั้งความอาลัยอาวรณ์และความทุกข์ทรมานอีกแม้แต่น้อย
โฉวเยี่ยนโอบร่างผอมบางของเขาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ส่วนลึกในดวงตาปั่นป่วนด้วยความแค้นอันมหาศาลที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งและความเด็ดเดี่ยวไม่หวนกลับ
ราตรีค่อย ๆ ลึกลง สรรพเสียงเงียบสงัด
คฤหาสน์ตระกูลถังบนยอดขุนเขาหยกแห่งเมืองเจียงเยี่ยนยังคงโอ่อ่ายิ่งใหญ่ ทะเลเมฆโอบล้อม ปราณวิญญาณอวลไอ