เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 เจ้าไม่ได้กลับไปคนเดียว แต่เจ้าพาข้ากลับบ้านไปด้วย
0228 เจ้ามิได้กลับไปเพียงลำพัง แต่เจ้าพากลับไปพร้อมกับข้าต่างหาก
สามวันผ่านพ้นไปในพริบตา ยามรุ่งอรุณมาเยือน หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย พื้นที่ว่างนอกตำหนักมารราตรีก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว
โม่ฉีเยวียนสวมชุดยาวสีเขียวอ่อนเรียบง่าย ปักผมยาวขึ้น สลัดความน่าเกรงขามดุจน้ำแข็งของชุดประจำตำแหน่งสีดำสนิทของจอมมารออก เปลี่ยนมาสวมอาภรณ์ที่พบเห็นได้ทั่วไปของผู้บำเพ็ญอิสระในโลกมนุษย์
เขาจงใจเก็บงำและกดขี่พลังมารที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินจนมิดชิด ควบคุมตบะให้อยู่ในระดับทารกก่อกำเนิดอย่างมั่นคง
ทั้งสูงกว่าตอนที่เดินเหินด้วยสถานะ “หนิงโม่อ” ในระดับแกนทองอยู่เล็กน้อย และไม่ทำให้ตบะพุ่งพรวดน่าสงสัยจนเกินไป
อวิ๋นกุยหลานสวมชุดนักพรตสีขาวจันทรา ร่างกายสง่างามไร้ที่ติ ยืนอยู่ข้างกายเขา ระหว่างคิ้วมีความรู้สึกซับซ้อนของการใกล้จะได้กลับบ้าน รอคอยออกเดินทางอย่างเงียบ ๆ
ผู้อาวุโสอิ้งหรงนำเหล่าผู้อาวุโสที่เหลืออีกหกท่านมาส่งด้วยตนเอง ในมือประคองกล่องไม้จันทน์สีชาดใบหนึ่ง ภายในกล่องนอนนิ่งสนิทด้วยจี้หยกสี่ชิ้นรูปแบบโบราณ
แสงวิญญาณถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน หากไม่ตรวจสอบอย่างละเอียดไม่มีทางสังเกตเห็นความผิดปกติได้เลย