เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 223 คืนวสันต์สร่างซา
0223 อาเยวียน เจ้าเมื่อก่อน…… คงจะใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบากยิ่งกระมัง!
คลื่นวสันต์เพิ่งสงบลง ไอน้ำอุ่นอบอวลไปทั่วโถง แสงจันทร์เลือนรางส่องทะลุบานหน้าต่างตกกระทบบนเตียงนอน อาบไล้ด้วยแสงรัศมีนุ่มนวล
โม่ฉีเยวียนรวบกอดอวิ๋นกุย ที่เนื้อตัวอ่อนปวกเปียกไว้ในอ้อมอกแน่น ปลายนิ้วสางเส้นผมชื้นเหงื่อของเขาแผ่วเบา
ปลายนิ้วลูบไล้ไหล่และลำคอเรียบเนียนอย่างอ่อนโยน ทุกการกระทำเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอมและตามใจราวกับได้ของล้ำค่ากลับคืนมา
คนในอ้อมอกร่างกายอบอุ่น ลมหายใจแผ่วเบา เจือกลิ่นชาจาง ๆ เป็นภาพที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืนยามปิดด่านหลายเดือน
เขาก้มหน้าลง ประทับจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของอวิ๋นกุยหลาน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำเจือความเย้ายวนอย่างเกียจคร้าน ดังขึ้นช้า ๆ ในโถงบรรทมอันเงียบสงบ
“หลานเอ๋อร์ ช่วงเวลาที่ปิดด่าน เจ้าคิดถึงฉัน... เอ้ย คิดถึงข้าหรือไม่”
อวิ๋นกุยหลานในยามปกติ มักอ่อนโยนและสงบเสงี่ยม ความรู้สึกก้นบึ้งไม่แสดงออก ต่อให้ในใจโหยหา ก็แทบไม่เคยเอ่ยคำคิดถึงที่ตรงไปตรงมารเช่นนี้ออกมา