เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 ชาตินี้ ข้าอวิ๋นกุยหลานจะไม่มีวันจากโม่ฉีเยวียนไป
ตอนที่ 1 ชั่วชีวิตนี้ ข้าอวิ๋นกุยหลาน จะไม่มีวันจากลาโม่ฉีเยวียนเป็นอันขาด
ภายในศาลาศิลา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านศาลาแผ่วเบา หอบเอา,กลิ่นอายชาจาง ๆ ล่องลอยจมดิ่งอยู่ในอากาศ
ตาข่ายผืนนั้นพันธนาการลำคอไว้อย่างเงียบเชียบ รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทุก ๆ ลมหายใจล้วนเต็มไปด้วยความกดดันหนักอึ้ง
อวิ๋นกุยหลานหางตาตก ⸢ขนตายาว3 ดั่งปีกผีเสื้อทาบทับลงมา บดบังอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในดวงตา จนผู้คนมองไม่ออกถึงสีหน้า
มีเพียงปลายนิ้วที่ซีดขาวเล็กน้อย ค่อย ๆ กำแน่นขึ้น บีบขอบถ้วยชาจนแน่นหนา เปิดเผยอย่างไร้ซุ่มเสียงว่าจิตใจภายในของเขาไม่ได้สงบราบเรียบราวกับผิวเผิน
เขาไม่ใช่ไม่เคยหวาดกลัว,ไม่ใช่ไม่เคยลังเล
เพียงแต่ทุกครั้งที่เข้าใกล้โม่ฉีเยวียน ทุกครั้งที่ถูกคนผู้นั้นโอบกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง และทุกครั้งที่ได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนทว่าหนักแน่นอย่างยิ่งว่า “มีข้าอยู่”
ความหวาดกลัว ความไม่มั่นคง และความเคว้งคว้างที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ จะถูกกดทับลงไปอย่างฝืนใจ ห่อหุ้มไว้ทีละชั้นด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยที่เป็นของโม่ฉีเยวียนแต่เพียงผู้เดียว