เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ซื้อจนเต็มสองมือ
0118 หนิงโม่ ไม่ต้องซื้อแล้ว ข้าอุ้มไม่ไหวแล้วจริง ๆ
แสงสนธยาย้อมถนนหินเขียวของเมืองม่านซีเป็นสีส้มอบอุ่น โคมไฟตามแผงค้าข้างทางทยอยสว่างขึ้น แสงเหลืองนวลปะปนกับกลิ่นพืชวิญญาณและกลิ่นอายชีวิตผู้คน ล่องลอยคลอเคลียไปทั่วตรอกถนน
โม่ฉีเยวียนจับมืออวิ๋นกุยหลานไว้แน่น ฝ่ามือกว้างอุ่นจัด แรงจับมั่นคงแต่อ่อนโยน ไม่ให้เขาพลัดหลง ทั้งไม่ทำให้รู้สึกถูกเหนี่ยวรั้ง
ฝีเท้าของเขาเนิบช้า สบาย ๆ ไม่เหมือนคนกำลังหลบหนีการตามล่าของประตูเซียนสักนิด กลับคล้ายคู่รักเซียนผู้พาคนรักเที่ยวชมขุนเขาลำน้ำ ดื่มด่ำความงามแห่งโลกมนุษย์อย่างไร้กังวล
อวิ๋นกุยหลานถูกจูงเดินเคียงข้าง ชายอาภรณ์สีขาวพลิ้วไหวตามฝีเท้า คิ้วตาหลังผ้าคลุมหน้าอ่อนโยน มีเพียงปลายหูที่ยังแดงเรื่อไม่จาง
คำพูดประหนึ่งสายฟ้าฟาดในร้านอาหารวิญญาณเมื่อครู่ยังคงทับอยู่ในใจโม่ฉีเยวียน ทว่าเพียงก้มหน้าลงเห็นคนข้างกายงามสง่าอ่อนโยน เงียบสงบและว่าง่าย