เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ผู้ต้องสงสัยที่นั่งอยู่ตรงหน้า
0117 ข้าสงสัยท่านเจ้าแห่งเผ่ามาร จอมสรรพสิ่งแห่งดินแดนมาร โม่ฉีเยวียน!
ไม่นานนัก อาหารวิญญาณเลิศรสก็ถูกยกมาวางจนเต็มโต๊ะ
กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว กลิ่นอายพลังวิญญาณอันเข้มข้นนุ่มนวลแผ่คลุมโต๊ะอาหาร ซึมซาบเข้าสู่ปลายจมูกทีละสาย ชวนให้น้ำลายสอ
สุราวิญญาณที่มุมโต๊ะบรรจุอยู่ในกาหยก ส่งกลิ่นหอมกรุ่นและกลิ่นสุราใสเย็นจนผู้บำเพ็ญโต๊ะข้าง ๆ เหลียวมองครั้งแล้วครั้งเล่า ต่างลอบทึ่งที่คนทั้งสองใช้จ่ายมือเติบถึงเพียงนี้
ทั้งสองนั่งชิดเคียงกันจนข้อศอกแตะกัน ลิ้มรสอาหารวิญญาณพลางสนทนาเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนโยน บรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น
ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลบหนีหลายวันและมโนจิตที่ตึงเครียดถึงขีดสุดค่อย ๆ คลายลงในร้านอาหารวิญญาณที่อบอวลด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน เหลือไว้เพียงความสงบสุขที่หาได้ยาก
เมื่อดื่มกันไปหลายจอก โม่ฉีเยวียนค่อย ๆ วางตะเกียบหยก ใช้ผ้าแพรเช็ดมุมปากเบา ๆ รอยยิ้มหยอกเย้าที่ติดอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง