เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 แม้สิ้นชีพในสนามรบก็ไร้สิ่งค้างคา
แม้สิ้นชีพในสนามรบ ก็จะไม่เหลือสิ่งใดให้เสียดาย
เวลาล่วงผ่านไปอีกสามวัน ราตรีบนภูเขาหยกพิสุทธิ์มืดข้นดุจหมึก ลมภูเขาหวีดหวิวพัดพาความหนาวเย็นเสียดกระดูกมา
ภายในเรือนพักชั่วคราวของสำนักนิกายต่าง ๆ ณ สำนักหลักหยกพิสุทธิ์ แสงตะเกียงสว่างบ้างสลัวบ้าง การร่ำลาอันไร้เสียงกำลังเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
หลังได้รับคำสั่งลับจากผู้อาวุโสเยวี่ยเหมี่ยวเยวียน องครักษ์เงาเผ่ามารที่แฝงตัวอยู่ในประตูเซียนมาหลายปี ต่างสลัดแววตาเสแสร้งในยามปกติทิ้งจนสิ้น แทนที่ด้วยประกายร้อนแรงและแน่วแน่
พวกเขาไม่หวั่นเกรงความเป็นความตายมานานแล้ว ในใจเหลือเพียงความเชื่อมั่นหนึ่งเดียว
ต่อให้สถานะถูกเปิดโปงและดวงจิตดับสูญบนภูเขาเซียน ก็จะฝ่าทางสายโลหิตออกไป คุ้มครองจุนซ่างโม่ฉีเยวียนให้กลับโลกมารอย่างปลอดภัย