เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 ตบะของข้าต่ำต้อย...ผู้บำเพ็ญระดับแก่นทองนับว่าต่ำต้อยหรือ?
0071 ข้าตบะต่ำต้อย... ผู้บำเพ็ญระดับแกนทองยังนับว่าต่ำต้อยอีกหรือ?
อวิ๋นกุยหลานแข็งค้างไปทั้งตัว แผ่นหลังแนบกับลำไผ่เย็นเฉียบ เบื้องหน้าคือลมหายใจร้อนผ่าวของโม่ฉีเยวียนที่แทบจะเผาทะลุผิวเนื้อ
เปลวเพลิงอัคคีในดวงตาคู่นั้นราวกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว
ระยะห่างใกล้เกินไป ใกล้จนได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของหญ้าวิญญาณจากเรือนผมของอีกฝ่าย
ใกล้จนห้วงใจที่สงบนิ่งมานับร้อยปีของเขากลับเต้นกระหน่ำราวเสียงกลองจนควบคุมไม่อยู่ สั่นสะเทือนแก้วหูให้ครางหึ่ง
“เจ้า...” เขาเผยอปาก เสียงสั่นเครือโดยแม้แต่ตนเองก็ไม่รู้ตัว
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไร...”
“ข้ารู้”
โม่ฉีเยวียนจ้องตาเขาไม่วาง แววตาร้อนแรงและแน่วแน่ ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย