เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ข้าเพียงอยากนอนนิ่งไม่ดิ้นรน ไม่อยากเป็นจอมมาร
ทั้ง 7 ตนมองหน้ากัน ชายชราผมขาวที่เป็นหัวหน้า ซึ่งภายหลังหนิงโม่จึงรู้ว่าเขาชื่ออิ้งหรง ร่างแท้เป็นมังกรปีก และเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่ามาร
ผู้อาวุโสอิ้งหรงก้าวมาข้างหน้า น้ำเสียงเคร่งขรึมเย็นเยียบ “จุนซ่าง ท่านถูกคนชั่วลอบทำร้ายที่หุบเหวปฐพีมืด ต้นกำเนิดมารบาดเจ็บสาหัส หมดสติไปครบ 7 วันแล้ว”
หนิงโม่ฟังแต่ละคำออก ทว่าพอรวมกันกลับไม่เข้าใจแม้แต่น้อย
จุนซ่าง? หุบเหวปฐพีมืด? ต้นกำเนิดมาร?
หนิงโม่ก้มมองมือตนเองโดยไม่รู้ตัว
มือนั้นขาวซีด ข้อนิ้วเรียวงามเด่นชัด
ปลายนิ้วยาวดุจหยก ใต้ผิวหนังคล้ายมีลวดลายเรืองแสงมืดหม่นไหลเวียนอยู่ รอยสักประหลาดบนหลังมือแผ่แรงกดดันน่าครั่นคร้ามจาง ๆ
นี่ไม่ใช่มือของเขาที่เคาะแป้นพิมพ์มานานปี ปลายนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ จนแม้แต่รูปทรงยังบิดเบี้ยวเล็กน้อย
เขาลองขยับนิ้ว สัมผัสได้ถึงพละกำลังเย็นเยียบเกรี้ยวกราดค่อย ๆ ไหลผ่านปลายนิ้ว