กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 143 หากเขาไม่ยอมตกลง ฉันจะทำให้เขาสูญสิ้นทุกสิ่ง
ใต้ต้นอู๋ถง กิ่งก้านผายใบกว้างใหญ่ดุจร่มกำมะหยี่สีเขียวคันโต คอยบดบังลำแสงแดดแผดเผานับหมื่นสายจากดวงอาทิตย์
หลินรั่วชูกับลู่จิ่นชวนนั่งเคียงกันอยู่บนพื้น
เธอทยอยหยิบกับข้าวปรุงสุกในกระบุงไม้ไผ่ออกมาทีละอย่าง ท่วงท่านุ่มนวล นิ้วมือเรียวงาม ข้อนิ้วกลมกลึง ผิวพรรณกลับดูผุดผ่องยิ่งกว่าชามกระเบื้องขาวเคลือบเสียอีก ราวกับหยกขาวบริสุทธิ์ชุ่มหยาดน้ำค้างยามเช้า ทั้งอ่อนโยนและละเอียดละออ จนทำให้ลู่จิ่นชวนที่อยู่ด้านข้างไม่อาจละสายตาได้
หลินรั่วชูสัมผัสได้ถึงสายตาอันเร่าร้อนสายหนึ่ง ครั้นเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นลู่จิ่นชวนที่ถือชามข้าวสวยค้างอยู่นานสองนานโดยไม่ยอมขยับ
เธอจึงยื่นมือเรียวเล็กไปสะกิดแขนเขาเบา ๆ “กินข้าวสิ มองฉันทำไมกัน”