กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 ตอนพิเศษ 41 ลู่หลิงผู้ไม่ซ้ำใคร
ผมลืมตาขึ้นในห้องพักฟื้นที่มืดสลัวและแตกหัก
ความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกแล่นผ่านอวัยวะทั่วร่าง
ผมนอนอยู่ในสารอาหารสกัดที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ในหัวขาวโพลน ไม่มีเศษเสี้ยวความทรงจำแม้แต่น้อย
ผมคือใคร? มาจากไหน? ทำไมถึงมาหลับใหลอยู่ที่นี่?
ไร้ซึ่งคำตอบ
ผมปรายสายตาขึ้นมองไปยังผนังห้องทำจากโลหะผสมอันเย็นเยียบข้างกาย
บนเปลือกโลหะที่ขึ้นสนิมด่างพร้อย มีอักขระเรียบร้อยประณีตสลักไว้ตัวหนึ่ง... ศูนย์
นั่นคือชื่อของผมอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพียงรหัส?
นาฬิกาแขวนบนกำแพงยังคงเดิน ตีตี๋ต็อก ๆ ตัวเลขปีเบื้องบนนั้นหยุดอยู่ที่ปี 2049