เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ในที่สุดหลิงก็หลุดพ้น
หลิงร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ กระแทกกลับลงไปในกองซากปรักหักพังแล้วแน่นิ่งไป
“หลิง!” เสิ่นอู้เฉียวแข้งขาอ่อนแรง ซวนเซวิ่งเข้าไปหาเขา
เลือด ในซากปรักหักพังรอบตัวเขามีแต่เลือด ทิ่มแทงสายตาจนเธอตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอตัวสั่นไปทั้งร่าง อยากจะกุมบาดแผลที่มีเลือดไหลของเขาไว้ แต่กลับมีมากเกินไป ไหลซึมออกมาทุกหนทุกแห่ง
เขาเป็นเหมือนเครื่องลายครามที่เพียงแตะต้องก็พร้อมจะแตกสลาย เธอไม่รู้จะลงมืออย่างไรเลยจริง ๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมดจนมองไม่ชัด
“อย่าตายนะ…ขอร้องล่ะอย่าตายเลย ฉัน…ฉันยังไม่ได้เลี้ยงหม้อไฟนายเลยนะ!”
ใบหน้าที่เดิมทีขาวเย็นและคมคายของหลิง ยามนี้ยิ่งไร้สีเลือดไปนานแล้ว ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้
ลูกตาใต้เปลือกตากลอกเบา ๆ ครึ่งรอบ ขนตาที่เปรอะเปื้อนหยดโลหิตสั่นระริกก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้น
เขามองเห็นใบหน้าที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ ความห่วงใยและความปวดใจในแววตาคู่นั้นเป็นของจริง