เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ควักไส้เขาวงกตแดนมายาจนหมดสิ้น
สภาพทุลักทุเลของเสิ่นอู้เฉียวพลันสะท้อนเข้าสู่สายตาของหลิงอย่างกะทันหัน
โทรศัพท์มือถือยังคงส่งเสียงร้องเตือน เธอรู้สึกอยากร้องไห้ แต่ก็อยากหัวเราะไปด้วยพร้อมกัน
“ไปกันเถอะ ทุกอย่างจบลงแล้ว” หลิงยื่นมือไปทางเธอ
เสิ่นอู้เฉียวมองข้อนิ้วเรียวยาวขาวเย็นกับกระดูกข้อมือที่นูนเด่นชัดเจนของเขา แล้วก็อดเหม่อลอยไปชั่วขณะไม่ได้
คราวนั้นเธอถูกขังอยู่ข้างใน ตกใจกลัวจนเสียงแหบพร่า เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่มแล้วแห้งซ้ำไปซ้ำมา ทว่ากระทั่งดวงอาทิตย์ตกดินก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตู
รอจนกระทั่งช่วงค่ำที่พี่ใหญ่พบว่าเธอไม่กลับบ้าน จึงได้ร่วมมือกับพี่รองตามหามาจนถึงโรงเรียน
นับแต่นั้นมาเธอก็มักจะฝันร้ายอยู่บ่อยครั้ง คล้ายกับวันนี้ที่ถูกจับมาขังไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์แห่งนี้อีกครา เธอทุบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าประตูกลับไม่เคยเปิดออก
ทว่าในวันนี้ ประตูบานนั้นเปิดออกแล้ว