เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 จีบกัน? เล่นดนตรี?
“คนคลั่งรักมันเป็นโรค ต้องรักษานะ!” เสิ่นอู้เฉียวบ่นพึมพำในใจ กลัวจริง ๆ ว่าชวีโยวจะกำเริบขึ้นมาอีก
แม้เธอจะรังเกียจพฤติกรรมมือไวชอบขโมยของชวีโยว แต่กลับยิ่งเกลียดผู้ชายสวะที่หลอกเอาทั้งตัวทั้งเงินมากกว่า
เธอรู้ดีว่าหากชวีโยวตอบตกลงกลับไปกับหลิวจวิ้นข่าย นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายด้วยตัวเอง
เสิ่นจิ้นได้ยินคำพูดของเธอ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาราวกับมีแต่คล้ายไม่มี “อู้เป่าของพวกเราโตขึ้นแล้วจริง ๆ”
เสิ่นอู้เฉียวเงยหน้าขึ้นจ้องเขา “พี่ใหญ่ คำพูดของพี่นี่มัน… พี่คงไม่ได้มองว่าฉันเป็นคนคลั่งรักหรอกนะ?”
เสิ่นจิ้นไม่ได้ตอบ ทว่าสีหน้าพูดยากบนใบหน้านั้นกลับให้คำตอบแก่เธอไปแล้ว
เสิ่นอู้เฉียวโมโหจนอยากจะเถียงให้กระจ่าง “เดี๋ยวสิ ฉันตรงไหนที่เหมือนคนคลั่งรัก? ฉันยังไม่เคยมีความรักเลยด้วยซ้ำ รู้ไว้ด้วยนะ?”