เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 หน้าที่ของสายรัดข้อมือคือควบคุม?
เสิ่นอู้เฉียวเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ซื่อตรงและใสซื่อ แต่พอลืมตาก็มาอยู่ในวันสิ้นโลก กว่าจะรอดชีวิตมาจนได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้ง เธอรู้สึกหวาดกลัวจริง ๆ ว่าพี่ ๆ ของเธอจะห้ำหั่นกันเอง
เธอไม่เข้าใจว่าคนที่เคยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาก่อนไฉนเลยถึงได้ขัดแย้งรุนแรงดั่งศัตรูคู่อาฆาตกันได้ถึงเพียงนี้
และยิ่งรับไม่ได้ที่เห็นพวกเขาเป็นศัตรูกันต่อไปเช่นนี้
นึกถึงตอนที่ระบบบอกเธอว่าพี่ใหญ่ดูเหมือนถูกควบคุมอยู่ แม้เธอจะไม่รู้รายละเอียดภายในที่แท้จริง แต่เธอก็พูดมันออกมาตรงหน้าพวกเขา
“พี่ใหญ่ พี่ไม่เคยคิดบ้างหรือว่าการที่พี่สูญเสียการควบคุมตัวเอง เป็นเพราะถูกใครบางคนควบคุมอยู่?”
“พี่พูดอะไรนะ?” ชายหนุ่มทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน ในดวงตาของแต่ละคนต่างเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม