เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 ลู่ฉิงเสวี่ยอับอายจนกลายเป็นโทสะ
เสิ่นอู้เฉียวตบแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยฝุ่น ความเจ็บปวดแล่นพล่านราวกับถูกเข็มแทง ผิวหนังคงถลอกไปเรียบร้อยแล้ว
เธอกัดฟันยืนขึ้นแล้วมองไปยังลู่ฉิงเสวี่ยที่จู่โจมตนเอง “ฉันไปทำอะไรให้เธอตอนไหน ถึงได้อยากเอาชีวิตฉัน!”
“เสิ่นอู้เฉียว เลิกทำตัวไร้เดียงสาโง่ ๆ สักที ที่นี่คือวันสิ้นโลก วันสิ้นโลกคือโลกของยอดฝีมือ คนไร้ค่าอย่างเธอไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่”
“เธอพูดเพ้อเจ้อ! ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม การเป็นคนตราบใดที่ไม่ไปทำร้ายคนอื่น ไม่สร้างภาระให้ผู้อื่น อยากจะใช้ชีวิตอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของคนนั้น ทุกคนต่างมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่!”
“แต่เธอก็เป็นภาระของคนพวกนั้นที่อยู่ข้าง ๆ เธอไม่ใช่หรือไง?”
“เธอพ่นสีข้างเข้าฝา! เถ้าแก่ของพวกเราไม่ใช่ภาระ!” เถี่ยหนิวตะโกนลั่น