กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกใบเล็กๆ ของคนรักนิยาย
“หืม? เหตุใดราชบุตรเขยจึงไม่ยอมตอบเสียที? หรือว่ากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสารพัดให้ตนเองอยู่? หรือว่าเจ้ากำลังร้อนตัวกันแน่?”
องค์รัชทายาทจ้องมองด้วยสายตาคมกริบ เย็นเยียบจนชวนให้ผู้คนหวาดกลัว
อันต้งจางตกใจจนขาแทบอ่อนแรง ดวงตากลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนรีบฝืนยิ้มแล้วกล่าวอธิบาย
“ขอองค์รัชทายาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ วันนี้กระหม่อมมีธุระบางอย่างที่ทำให้เสียเวลา จึงไม่ได้อยู่ในจวน เมื่อครู่นี้พอได้รับคำสั่งจากองค์หญิง กระหม่อมก็รีบควบม้ากลับมาที่จวนองค์หญิงอย่างสุดกำลังทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกอย่าง กระหม่อมมีความรักและความผูกพันต่อองค์หญิงอย่างลึกซึ้ง ฟ้าดินสามารถเป็นพยานได้ เพียงแต่ว่า… องค์หญิงไม่โปรดให้กระหม่อมคอยปรนนิบัติอยู่ข้างพระวรกาย ดังนั้น…”
เขาจงใจหยุดพูดกลางคัน ทำท่าทางราวกับมีเรื่องคับข้องใจที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ เพราะเพียงพูดให้ผู้อื่นเข้าใจเป็นนัยก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดมากให้เสียเวลา
ลั่วหรานหรานแค่นเสียงอย่างเย็นชา