บทที่ 21 ไทเฮาผู้ลำเอียง

หลังจากลั่วหรานหรานหลับไปแล้ว องค์หญิงชิ่งหยางกับองค์หญิงใหญ่ก็สบตากันครั้งหนึ่ง ความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของทั้ง 2 คนนั้น มีเพียงพวกนางเท่านั้นที่เข้าใจ

“เสด็จพี่หญิงใหญ่ ท่านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด รอท่านเปลี่ยนเสร็จแล้ว พวกเราค่อยมาปรึกษาหารือกันอย่างละเอียด ท่านวางใจได้ ข้าเคยพูดแล้วว่าจะเป็นคนหนุนหลังท่าน ข้าก็จะทำตามคำพูดอย่างแน่นอน”

องค์หญิงใหญ่แย้มยิ้มรับคำ จากนั้นภายใต้การปรนนิบัติของเหมยหลาน นางก็เปลี่ยนไปสวมชุดกระโปรงสีแดงสดที่งดงามประณีต พร้อมจัดแต่งทรงผมใหม่ให้ดูสง่างาม แต่ยังคงความเรียบหรูและสุขุมเอาไว้

เหมยหลานพยักหน้าอย่างพึงพอใจอยู่ในใจ นี่ต่างหากคือการแต่งกายที่องค์หญิงผู้หนึ่งควรมี เพียงเท่านี้ก็พอจะจินตนาการได้แล้วว่าองค์หญิงใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเฉียนอย่างไร

“องค์หญิงใหญ่เพคะ ชุดกระโปรงตัวนี้เหมาะกับพระองค์มากจริง ๆ มองดูแล้วราวกับหญิงสาววัยแรกแย้มอายุ 16 ปี ทั้งงดงามเย้ายวนและสง่าผ่าเผย ดูดีเหลือเกินเพคะ”