กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกใบเล็กๆ ของคนรักนิยาย
“ใคร? ใครกำลังพูดอยู่?”
องค์หญิงชิ่งหยางลูบหน้าท้องของตนเอง พลางกวาดสายตาคมกริบมองไปทั่วทุกมุมห้อง แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ทว่าท่าทางแปลกประหลาดของนางกลับทำให้แม่นมหรงและคนสนิทอีก 4 คนตกใจจนตึงเครียดขึ้นมาทันที
“องค์หญิงเพคะ พระองค์เป็นอะไรไปหรือเพคะ?”
“นั่นสิเพคะ องค์หญิงทรงรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่? เมื่อครู่นี้พวกบ่าวทั้ง 5 คนไม่ได้พูดอะไรเลยนะเพคะ”
“องค์หญิงเพคะ บ่าวตรวจดูแล้ว ภายในห้องนี้นอกจากพวกเราแล้ว ไม่มีผู้อื่นแอบซ่อนตัวอยู่เลยเพคะ”
องค์หญิงชิ่งหยางขมวดคิ้วแน่น เมื่อครู่นี้นางได้ยินเสียงเด็กน้อยพูดอย่างชัดเจน แล้วเหตุใดแม่นมหรงกับคนอื่น ๆ จึงไม่ได้ยินกันเล่า? หรือว่านางจะหูแว่วไปเอง?
ลั่วหรานหรานรู้สึกไม่สบายตัว จึงยกเท้าน้อย ๆ ถีบหน้าท้องขององค์หญิงชิ่งหยางเบา ๆ
“ฮือ ๆ ท่านแม่ หรานหรานทรมานเหลือเกิน ในน้ำคร่ำมีแต่พิษเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ!”