กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 163 พระชายาอ๋องหนิงเห็นหมดแล้ว
หนานซุ่ยซุ่ยยังนึกว่าฝูงหมาป่าพวกนั้นรั้งรออีกสักหนึ่งถึงสองชั่วยามก็คงล่าถอยไป ทว่าสิ่งที่ทำให้นางคาดไม่ถึงก็คือ กลางดึกยามที่นางลุกขึ้นมาไปปลดทุกข์ ฝูงหมาป่าพวกนั้นกลับยังคงจับจ้องพวกเขาอยู่ที่เชิงเขา!
นี่มันจะหิวโหยปานใดกันแน่ ถึงได้เอาแต่เฝ้าจับจ้องอยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปไหน?
เฉิงจี้ซึ่งอยู่เวรยามเห็นหนานซุ่ยซุ่ยลงมาจากรถม้า จึงลุกขึ้นเดินมาตรงหน้านางแล้วเอ่ยปากว่า “พระชายา เหตุใดท่านถึงตื่นขึ้นมาเล่าขอรับ?”
“เพราะข้าอยากไปปลดทุกข์น่ะสิ”
หนานซุ่ยซุ่ยชี้ไปยังฝูงหมาป่าพวกนั้นพลางเบะปาก “แต่พวกมันยังอยู่ตรงนั้น น่ากลัวเหลือเกิน ข้าจะไปปลดทุกข์ได้อย่างไรเล่า?”
“ช่างเถอะ ๆ ไม่ไปปลดทุกข์แล้ว! ข้าไม่อยากถูกหมาป่ากินหรอกนะ!” หนานซุ่ยซุ่ยโบกไม้โบกมือ หมุนกายกลับขึ้นไปบนรถม้าทันที