ตอนที่ 140 หนีไปชายแดนเหนือแล้ว

ตอนที่ 140 หนีไปชายแดนเหนือแล้ว

หรงจี้หอบหายใจหนักหน่วง ทุกคำที่เอ่ยล้วนกระทบถึงบาดแผลตรงซี่โครง เจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลริน ทว่าเขามิกล้าหยุดพัก ยังคงเอ่ยต่อไป

“แต่พวกเขาไร้ทั้งเสบียงแลน้ำ ย่อมทนไปไม่ถึงชายแดน เมื่อคืนเห็นฉางเกิงมาเพียงลำพัง พวกเขาก็ตาแดงก่ำ อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวังลงมืออำมหิต หลังจากชิงรถม้าไปได้ ก็หลบหนีขึ้นเหนือไปแล้วขอรับ!”

เขาพลันกระอักฟองเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดขาวราวกับกระดาษ ดิ้นรนคิดจะยันกายลุกขึ้นจากเสื่อฟางเพื่อโขกศีรษะให้เซียวเช่อ

ทว่าสิ้นไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงแหงนดวงหน้าที่บวมเป่งเขียวช้ำขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอันแห้งแล้งประหนึ่งขี้เถ้า

“ท่านอ๋อง เป็นข้าปากสว่าง เป็นข้าที่ชักศึกเข้าบ้าน... มิเพียงทำร้ายฉางเกิง ซ้ำยังทำให้เสบียงของท่านอ๋องถูกปล้นชิงไป”