กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บรรยากาศภายในรถอึมครึมอย่างยิ่ง หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห:
“คงกลัวคนของเราจะแย่งความชอบไปน่ะสิ”
“ฉันว่าคงไม่ใช่ กลัวแต่จะมีคนลงมือเล่นตุกติก” จ้านเป่ยเหิงครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น “ฝ่ายตรงข้ามหลบอยู่ในที่มืด ไม่เคยล้มเลิกความคิดที่จะพุ่งเป้าเล่นงานพวกเราเลย”
“งานตรวจตราตามปกติพวกนายทำกันยังไง” เหลียงเจ๋อเฉิงก่นด่าด้วยความโกรธ
“ทำไมถึงเกิดการระเบิดขึ้นได้”
“พวกเราเป็นถึงฝ่ายความมั่นคงของประเทศ กลับถูกคนท้าทายกันอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้”
หลังจากตะคอกระบายอารมณ์ไปชุดใหญ่
ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูด
ตลอดเส้นทาง มีรถพยาบาลของมณฑลทหารขับตามไปด้วย
กลุ่มของจ้านเป่ยเหิงเดินทางมาถึงจุดเลี้ยวโค้งแห่งหนึ่ง