ตอนที่ 196 ดวงจิตสงครามหนึ่งแสนเก้าหมื่นแปดพันตน

หลินอ้าวเสวี่ยไม่ทันแม้แต่จะได้กอดเขาให้นานกว่านี้อีกสักนิด ก็จำต้องสะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจ เพื่อไปรักษาผู้บาดเจ็บคนอื่นต่อ

เมื่อเธอกลับมาจากเกาหลีเหนือ

เข้าทำงานในระบบสาธารณสุขของเมืองหลวง ทว่ากลับมิอาจลืมเลือนพลทหารหนุ่มที่อยากกินบะหมี่ตันตันคนนั้นได้เลย

เธอเล่าจบอย่างเรียบเฉย ทว่าพวกซูเสี่ยวชีทั้งสามคนกลับน้ำตานองหน้าไปแล้ว

เธอจำได้ว่ามีดวงจิตสงคราม 198,000 ดวง ที่ต้องทอดร่างไว้ที่นั่นตลอดกาล

“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ไม่ใช่เขาหรอก”

ซูเสี่ยวชีปาดหยาดน้ำตาบนใบหน้า

นักเวทอย่างพวกเธอนั้น พบเห็นความสุขทุกข์ของโลกมนุษย์มามากนัก

แต่ก็ยังคงสะเทือนใจกับดวงจิตสงครามอันบริสุทธิ์เหล่านี้อยู่ดี

หลินอ้าวเสวี่ยอึ้งงันไป