เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขอบตาของจ้านเป่ยซิ่วแดงเรื่อ กัดริมฝีปากแน่น “แม่ ความพยายามของคนหลายรุ่นในตระกูลจ้านเรา มันไปเกี่ยวอะไรกับพี่สะใภ้ห้าด้วย?”
ตอนแรกเธอก็ไม่ได้คัดค้านการรับญาติ
นึกว่าจะมีคนมาช่วยตามใจเธอเพิ่มอีกสองคน ใครจะไปรู้ว่าทุกคนกลับย้ายสายตาไปจดจ่อที่ซูเสี่ยวชีกับจ้านเป่ยเหิงกันหมด
เธอไม่ยอม
เจี่ยงเจี้ยนฟางผิดหวังถึงที่สุด
“ย่อมเกี่ยวแน่นอน มีแต่นายที่ตาบอดใจบอด”
จ้านหมิงอวี้สงสารจ้านเป่ยซิ่ว กำลังจะเอ่ยปากพูด ก็ถูกปู่จ้านห้ามไว้เสียก่อน
“หมิงอวี้ เธอเป็นป้าใหญ่ก็ต้องทำตัวให้สมเป็นผู้อาวุโส วันนี้เป่ยเหิงกับภรรยากลับมาเป็นครั้งแรก อย่าทำให้รุ่นหลังตกใจ” ปู่จ้านขมวดคิ้ว ถลึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์
จ้านหมิงอวี้ไม่กล้าโต้แย้งพ่อตัวเอง
รีบลดเสียงต่ำลง “พ่อ ฉันก็แค่ทนเห็นเรื่องขัดหูขัดตาไม่ได้ พอกลับมารับญาติแล้วทำไมต้องมารังแกเป่ยซิ่วด้วย?”