กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเสี่ยวชียืนขึ้น เดินไปยังตำแหน่งกึ่งกลางที่สุด “พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย พวกคุณกลับไปเถอะ”
“ฟ้าใกล้สว่างแล้ว พวกเขาก็ควรต้องไปแล้วเหมือนกัน”
ทันใดนั้น……
เสียงร่ำไห้ดังกึกก้องทั่วท้องฟ้า
ผู้ที่ควรไปก็จำต้องไปแล้ว
บรรดานักรบต่างรู้ดีว่าหากรั้งอยู่ต่อไป มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้ประชาชนไม่สิ้นสุด
ชาวบ้านเองก็เข้าใจดีว่า ไม่อาจถ่วงเวลาเส้นทางสังสารวัฏของพวกเขาได้
ชาวบ้านทุกคนพร้อมใจกันหันหลังกลับ
พวกเขาพากันมาอยู่ริมทาง
หันไปกล่าวกับซูเสี่ยวชีว่า “ท่านปรมาจารย์ บุญคุณครั้งนี้ของท่าน พวกเราจะจดจำไว้”