ตอนที่ 158 ดวงจิตทหารแห่งแคว้นหัว

ผู้บังคับการกองพลดูอายุราวสามสิบกว่าปี ตรงหน้าอกมีรูเลือดอยู่หนึ่งแห่ง เขามองซูเสี่ยวชีกับพวกเธอทั้งสามคน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดังกังวานทรงพลัง

“ชาวบ้าน พวกคุณรีบไปเถอะ”

“ข้างนอกวุ่นวาย รีบกลับไปแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า”

ซูเสี่ยวชีพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ “พวกคุณเฝ้าอยู่ที่นี่มานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ประเทศของเราได้มาจากความพยายามของพวกคุณ ถึงเวลาพานักรบที่น่ารักที่สุดเหล่านี้ไปใช้ชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งเสียที”

“ขอบคุณการทุ่มเทเสียสละของพวกคุณที่มีต่อมาตุภูมิและประชาชน”

คนเหล่านั้นต่างมองหน้ากันไปมา

“ยี่สิบกว่าปีแล้วเหรอ”

สิบกว่าคนเงียบไปครู่ใหญ่

เมื่อมองดูสภาพของกันและกัน วันแล้ววันเล่า คืนแล้วหนึ่งคืน ลืมเลือนกาลเวลา ในใจก็คาดเดาได้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ความยึดติดสายสุดท้ายบอกพวกเขาว่า จะต้องยืนหยัดปกป้องที่นี่ไว้ให้ได้