ตอนที่ 115 มีสติปัญญาเทียบเท่าเด็กวัยสามสี่ขวบเท่านั้น

จ้านเป่ยเหิงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอด “เสี่ยวชี จัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วเธอก็กลับมู่หยางเถอะ ฉันกังวลว่า…”

ซูเสี่ยวชีปลอบว่า

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผู้บัญชาการลู่เป็นคนดีจะตาย เขาไม่เขียนรายงานอะไรกันที่เป็นผลเสียหรอก”

ผู้บัญชาการลู่คนดี “...?”

เรื่องที่พู่กันมีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันจะพูดอะไรกันได้ล่ะ

ผู้บัญชาการลู่ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกันเลย แค่รู้สึกว่าหากเขียนรายงานขึ้นไป ไม่แน่ว่าอาจมีผู้ศึกษาศาสตร์เร้นลับเข้ามามีส่วนร่วมในการรบในป่าดงดิบ

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ทุกวันนี้บ้านเมืองไม่สงบสุข

เรื่องบางอย่างจะถูกทำให้บิดเบือนกลายเป็นการเปลี่ยนเป็นมารไป

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ซูเสี่ยวชีทำให้เขาเขียนรายงานข้อเท็จจริงไม่ได้

ทั้งสองคนกลับเข้ามาในห้องด้วยกัน ซูเสี่ยวชีมองจ้านเป่ยเหิง “นายจะนอนสักหน่อยไหม”