ตอนที่ 110 ต่อหน้ายมทูตขาวดำ พวกเราต้องแสร้งทำตัวสุขุมภูมิรู้

เสิ่นเทาเดินเข้ามาทักทายจ้านเป่ยเหิง ถือว่าได้เปิดดวงตาหยินหยางของเขา มองเห็นสิ่งที่ชาตินี้ควรเห็นและไม่ควรเห็นจนหมดสิ้นแล้ว

ในใจเสิ่นเทาไม่อยากจะดูเลย นี่เป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างเขาควรดูหรือไง

กลัวว่าจะถูกเสียงร้องไห้ระงมทำเอาขวัญผวา

เขาแบ่งเสบียงแห้งในช่องเก็บของออกมาให้ทุกคนกิน

ทุกคนได้รับแบ่งขนมปังกรอบชิ้นเล็ก ๆ คนละก้อน ใส่เข้าปากแล้วค่อย ๆ เคี้ยว

แววตาคมกริบของซูเสี่ยวชีกวาดมองไปยังดวงจิตหยินที่ซ่อนอยู่ในที่มืด ดวงจิตหยินที่หนาแน่นยั้วเยี้ยยังคงรอคอยโอกาสเคลื่อนไหว

พวกมันเบิกดวงตาอันดุร้ายอำมหิตทีละคู่ ทว่าพอซูเสี่ยวชีถลึงตาใส่แวบหนึ่งก็รีบหดกลับไปทันที

หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

เหล่าดวงจิตหยินสั่นสะท้านงันงก ไม่กล้าส่งเสียง

เมื่อผสานกับประเพณีของหลายประเทศแถบตะวันตกเฉียงใต้ ซูเสี่ยวชีจึงรู้ว่านี่คือสถานที่ที่พ่อมดใช้เลี้ยงผีเด็ก