เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้านฉางเหย่ไม่เคยพบผู้หญิงหน้าหนาขนาดนี้มาก่อน กลายเป็นว่ามาตั้งโถงไว้อาลัยเซ่นไหว้ป้ายบรรพชนในบ้านเขาแล้วยังรู้สึกลำบากใจอีกหรือ
เขายื่นมือออกไปหมายจะแย่งป้ายไม้ในมือของซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีตาไวและมือไวแปะยันต์แผ่นหนึ่งเข้าไป “เอามือสกปรกของแกออกไป แกแตะต้องสักครั้ง ท่านบรรพาจารย์ทั้ง 108 คนของฉันบนสวรรค์คงต้องอาเจียนไปทั้งเดือน”
เดิมทีมี 107 คน แต่นับอาจารย์ผีเฒ่าเข้าไปด้วย
ท่านบรรพาจารย์ : ... คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
ผีเฒ่า : ... ช่างเป็นลูกศิษย์ที่มีความกตัญญูจริง ๆ
สีหน้าของจ้านฉางเหย่ดูไม่สู้ดีนัก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน “นังหมอดูจอมหลอกลวงอย่างแก ใช่ไอ้ลูกนอกคอกจ้านเป่ยเหิงให้มารังแกพ่อแม่ฉันหรือเปล่า”
ซูเสี่ยวชีเลิกคิ้วอย่างจริงจัง “ไม่ต้องถึงเขาหรอก ฉันแค่ทนดูพวกแกเอาเงินฉันไปใช้ไม่ได้”