กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเสี่ยวชีไม่สนหรอกว่าผู้บัญชาการเฉินจะทรมานใจหรือไม่
เขาจะทรมานใจแค่ไหน ก็คงไม่เจ็บปวดเท่ากับที่เฉินจืออี้ต้องเผชิญหรอกใช่ไหม
ทั้งสองกินมื้อเย็นเสร็จ จ้านเป่ยเหิงก็ไปเก็บถ้วยชาม ซูเสี่ยวชียังคงต้มน้ำสมุนไพรมาพอกยาขี้ผึ้งให้จ้านเป่ยเหิงเช่นเดิม
“เป่ยเหิง วันนี้ฉันได้ยินพลทหารตัวน้อยบอกว่าพวกนายต้องออกเดินทางก่อนกำหนดเหรอ”
“พวกเราที่เป็นระดับผู้บังคับกองพันขึ้นไปต้องเข้าเมืองฝึกอบรม หลังกำเนิดมะรืนนี้ก็ต้องไปแล้ว พอถึงเวลาก็จะออกเดินทางจากในเมืองมุ่งหน้าไปตะวันตกเฉียงใต้โดยตรงเลย”
“เร็วขนาดนี้เชียว”