ตอนที่ 26 ซูเสี่ยวชีแย่งที่นั่ง

จ้านเป่ยเหิงส่ายหน้าอย่างจนใจระคนเอ็นดู เขารู้สึกว่าต่อไปตนเองอาจจะกลายเป็นคนที่กลัวภรรยา

ถูกคนตรงหน้าคุมเสียอยู่หมัด

ในลานบ้านสถานีขนส่ง มีรถเข้ามาเป็นระยะ ตรงประตูมีคนถือโทรโข่งร้องตะโกนว่า

“เก้าโมงไปเมืองเผิงเฉิงขึ้นรถได้แล้ว”

“เก้าโมงสิบนาทีไปเมืองหลวงรถจะออกแล้ว”

ช่างให้ความรู้สึกย้อนยุคจริง ๆ

สิ่งที่ทำให้ซูเสี่ยวชีคาดไม่ถึงคือไม่ใช่การหาที่นั่งตามตั๋ว

แต่เป็นการใช้พลังอำนาจแย่งที่นั่ง และก็ไม่ใช่หนึ่งคนต่อหนึ่งที่นั่งด้วย

เหมือนกับที่นั่งบนรถเมล์ ใครมาก่อนได้ก่อน คนที่เหลือต้องนั่งบนม้านั่งพับเล็กตรงกลางทางเดิน

พอคิดว่าจ้านเป่ยเหิงต้องคู้ขาเรียวยาวนั่งไปแปดเก้าชั่วโมง เธอก็ละทิ้งความคิดปล่อยจอยอย่างเด็ดขาด แล้วนำฝีมือการแย่งที่นั่ง แย่งขึ้นรถ และแย่งซื้อผักจากชาติภพก่อนออกมาใช้