ตอนที่ 12 อย่าไปดูเป็นตายให้คนอื่นอีกเลย

ซูเสี่ยวชียิ้มพลางเดินเข้ามาในห้องของจ้านเป่ยเหิง

ผ้านวมถูกพับเป็นก้อนเต้าหู้วางอยู่บนเตียง ผ้าปูที่นอนก็ปูไว้อย่างเรียบกริบ ไม่มีรอยยับย่นแม้แต่น้อย

ลวดลายดอกไม้บานนำพาความมั่งคั่งที่พิมพ์ย้อมอยู่ด้านบนถูกซักจนสีซีดจางไปแล้ว

ซูเสี่ยวชีลูบคลำลวดลายดอกไม้บานนำพาความมั่งคั่ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย

เธอเปิดตู้ของร่างเดิมหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากข้างในมาถือไว้ในมือ แล้วจึงก้าวเท้ากลับมายังโถงกลางบ้าน

จ้านเป่ยเหิงยืนขึ้นขยับแข้งขา

พอเห็นท่าทางของซูเสี่ยวชี ก็รู้ว่าเธอจะออกไปข้างนอก

“เธอจะออกไปข้างนอกเหรอ”

ซูเสี่ยวชีพยักหน้า “ฉันต้องติดตามกองทัพไปกับคุณ จะไปลาออกจากงานที่สหกรณ์จัดจำหน่าย”

ที่เธอไม่ได้บอกก็คือ เธออยากจะขายตำแหน่งงานให้คนอื่น