ตอนที่ 11 เอ่ยปากก็ตัดสินคนถึงตาย

ประตูรั้วลานบ้านถูกทุบดังโครมคราม ทั้งยังมีเสียงเกรี้ยวกราดของคนหนุ่มแว่วเข้ามา

“ย่าซู เปิดประตู”

“แกเล่นความเชื่องมงายศักดินาอีกแล้วใช่ไหม อย่าคิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วจะทำอะไรซี้ซั้วได้นะ ถ้าทำให้พวกฉันโมโหจะสั่งสอนให้เข็ด”

ซูเสี่ยวชีเปิดประตู ขวางทางพวกเขาเอาไว้

“หมาบ้าที่ไหนมาเนี่ย”

“พวกเราเป็นคนของสหกรณ์ประชาคม……” พอรู้ตัวว่าถูกซูเสี่ยวชีด่า สีหน้าก็ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง

วัยรุ่นสองสามคนชี้ไปที่ปลอกแขนบนแขนตัวเอง “เห็นหรือยังว่าพวกเราเป็นใคร”

“มีคนรายงานว่าย่าซูเล่นความเชื่องมงายอยู่ในบ้าน”

ซูเสี่ยวชีกลอกตาอย่างรำคาญใจ “ใครรายงาน”

“บอกแกได้เรอะ” ไอ้หนุ่มที่พูดสีหน้าบึ้งตึง