เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่ซูเสี่ยวชีกลับถึงบ้าน หลี่เถี่ยจู้ก็ก้าวล่วงหน้ามาถึงตระกูลซูก่อนแล้วก้าวหนึ่ง
เขาตะโกนใส่สวีหงเสียว่า
“แม่ ฉันกับเสี่ยวเหมยได้เสียเป็นเรื่องมงคลกันแล้ว”
สวีหงเสียงงงันเป็นไก่ตาแตก อ้าปากด่ากราดด้วยความโกรธ
“หลี่เถี่ยจู้ ในปากแกยัดมะเขือยาวไว้หรือไง เจอใครก็เรียกแม่ไปทั่ว แกไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างล่ะว่าสันดานเป็นอะไรกัน”
เดิมทีหลี่เถี่ยจู้ก็เป็นคนอันธพาลไม่กลัวใครอยู่แล้ว ในปากจึงยิ่งส่งเสียงเอะอะโวยวาย
“ป้า ป้าคิดว่าซูเหมยบ้านป้าเป็นของดีอะไรกันเชียว ก็แค่รองเท้ามือสองที่คนอื่นใช้แล้ว ฉันเองอย่างน้อย ๆ ก็ยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์นะ”
“ฉันยังไม่รังเกียจเธอเลย ป้าจะไปหาลูกเขยแบบฉันได้จากที่ไหนอีก”
สวีหงเสียโกรธจนหัวหมุนวูบวาบ
ยื่นมือไปอุดปากเขาไว้แล้วกดเสียงต่ำตวาด