ตอนที่ 7 การโต้กลับของซูเสี่ยวชี

จ้านเป่ยเหิงขยับมือที่ช้อนตัวซูเสี่ยวชียกขึ้นเล็กน้อย ซูเสี่ยวชีกอดคอเขาไว้แน่น

ริมฝีปากแนบชิดใกล้ติ่งหูของเขา พ่นกลิ่นอายระรวยออกมาแผ่วเบา

“พี่เป่ยเหิง ฉันยังไม่อยากกลับ ซูเหมยต้องมีแผนสำรองอีกแน่ ฉันอยากรู้ว่าแผนสำรองที่เธอเตรียมไว้คืออะไรกัน”

คุณสมบัติของไทยมุงตามเผือกเรื่องชาวบ้านจะทิ้งไม่ได้ มีเรื่องให้เผือกก็ต้องเผือก

จ้านเป่ยเหิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักฝีเท้าลง

หัวคิ้วที่ขมวดแน่นของเขาสั่นไหวเล็กน้อย คล้ายตัดสินใจได้แล้วจึงเอ่ยเสียงเบา

“ฉันไปเป็นเพื่อนเธอ”

ซูเสี่ยวชียิ้มน้อย ๆ พลางกระซิบ “พวกเราไปที่ทำการกองการผลิตกันก่อนสักรอบ”

จ้านเป่ยเหิงมองเงาของคนทั้งสองบนพื้นอย่างลังเล

“ฉันแบกเธอเดินไปแบบนี้คงไม่ค่อยดีมั้ง”