กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นั่นคือพ่อของเด็กน้อยคนนี้”
ฉันขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
เทาจื่อพูดต่อ “แล้ววันก่อนๆ แม่ของเด็กไปถอนกล้าบนเขา พลาดไปหน่อย สะดุดล้มพอดี ปลายจอบทิ่มตรงนี้ เลยไม่รอดกลับมา”
เทาจื่อพูดพลางเอามือชี้บริเวณหัวใจ ฉันเข้าใจทันที
ฉันอดอุทานด้วยความเสียดายไม่ได้ “โอ๊ย ทำไมมันบังเอิญขนาดนี้”
เทาจื่อพยักหน้าหน้าตาเคร่งเครียด “ใช่ พึ่งรับช่วงฐานมา ช่วงนี้ยุ่งมาก เลยอยากให้พี่ช่วยดูแลสักพัก”
ฉันยื่นมือรับเด็กหญิงตัวน้อยมา อุ้มแล้วจับเนื้อจับตัวอ้วนกลม มีน้ำหนักอยู่เหมือนกัน