กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โรงเรือนนี้ยาวมาก ฉันยืนอยู่ที่ประตูจนมองไปไม่เห็นสุดปลายด้านในเลย
คนดูแลโรงเรือนสองคนกำลังนั่งยองๆ ถอนหญ้าอยู่ตรงกลาง พอเห็นมีคนเดินเข้ามา คนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทางประตู
“หัวหน้าฐานให้ฉันพาเธอมาเอาผักน่ะ”
ยังไม่ทันที่คนคนนั้นจะเดินมาถึงตัว เทาจื่อก็เอ่ยขึ้นก่อน
เจ้าหน้าที่ดูแลโรงเรือนถามด้วยท่าทีเป็นงานเป็นการว่า “ตกลง! จะเอาผักเท่าไหร่ มีใบเบิกไหม?”
ใบเบิก? ต้องใช้ของแบบนี้ด้วยเหรอ?
แย่แล้ว หัวหน้าฐานลืมให้ฉันมา
ฉันกำลังกลัดกลุ้มอยู่ตรงนี้ ไม่นึกเลยว่าเทาจื่อจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อได้จริงๆ
บนกระดาษแผ่นนั้นเขียนตัวอักษรใหญ่โตชัดเจนว่า: จะเอาเท่าไหร่ก็ให้ไปเท่านั้น
ตรงไปตรงมาจริงๆ