กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้องเก็บศพที่เย็นเยียบ ฉันมองดูพ่อแม่ที่ปกติคอยเอาอกเอาใจฉันเสมอ มาบัดนี้พวกเขานอนตัวแข็งทื่อหลับตาแน่นอยู่ที่นั่น ใบหน้านั้นทั้งแปลกตาและคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
“แม่...พ่อ...”
ฉันกำมือที่เย็นเฉียบของพวกเขาไว้แน่น แต่กลับไม่ได้รับสัมผัสตอบกลับมาแม้แต่น้อย
ฉันรู้ดี ต่อให้พ่อแม่จะอยู่ตรงหน้า ต่อให้ภายในใจฉันจะโหยหาเพียงใด ปรารถนาเหลือเกินให้พวกเขาลืมตาขึ้นมามองฉันอีกสักครั้ง แต่พวกเขาก็ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ฉันสูญเสียพ่อแม่ไปตลอดกาล...
ห้วงความคิดหวนคืน หยดน้ำตาเย็นเฉียบที่อาบแก้มทำให้ฉันได้สติกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์
เมื่อมองไปยังร่างเล็กๆ ที่กองอยู่บนพื้นซึ่งกำลังเรียกหาแม่อย่างแผ่วเบา ฉันยอมรับว่าตัวเองใจอ่อนแล้ว