กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พี่สะใภ้หวังฟังว่าฉันไม่อยากเข้าบ้าน กลับดูเหมือนจะดีใจขึ้นมา
“ยัยหนูคนนี้ยังคงซุกซนเหมือนเดิมเลยนะ เหมือนตอนฉันเป็นสาวๆ ไม่มีผิด!”
พอพี่สะใภ้รองหลิวได้ยินก็หัวเราะพลางต่อปากต่อคำกับพี่สะใภ้หวังว่า “เธอเนี่ยนะ? ตอนสาวๆ โดนห่านไล่จนน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ยังจะมาทำเป็นคล่องแคล่วอีกหรือ?”
“แล้วยังไงล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะห่านไล่ฉันตอนนั้นแล้วเหล่าหวังมาช่วยไว้ เขาอาจจะไม่ได้ชอบฉันก็ได้!”
พี่สะใภ้หวังไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย กลับพูดต่ออย่างอารมณ์ดี
พี่สะใภ้หลิวได้ยินแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา “ชอบเธอตรงไหน ตรงก้นที่โดนห่านจิกจนเขียวช้ำนั่นน่ะเหรอ?”