กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 เมื่อเขาหลงทางแล้วรู้หวนคืน ฉันก็จะไม่ถือสาเรื่องเก่า
——
ทุ่งหญ้ายามบ่ายกลับไร้แม้เสียงลม รอบด้านเงียบสงัด
แสงอาทิตย์สาดลงบนลานประหารเบื้องล่างแท่นสูง ทำให้โลหิตสีแดงฉานเหล่านั้นเหลือบประกายสีเงิน
เด็กหนุ่มในอาภรณ์แดงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น เลือดข้นเหนียวไหลเลียบด้ามมีดล้นออกจากฝ่ามือ ค่อย ๆ คดเคี้ยวไปรวมกันตรงข้อมือ
แล้วหยดลงทีละหยด
ข้างรองเท้าสีทองมีเลือดขังเป็นแอ่งเล็กแล้ว สีแดงที่เห็นบาดตาจนแสบ
เฮ่อเจี้ยงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ รู้สึกว่าโลหิตทั่วร่างเย็นเยียบจนจับตัว ก่อนกลับมาเดือดพล่าน ครู่หนึ่งก็เย็นเยียบลงอีกครั้ง วนเวียนเช่นนี้ไม่หยุด
คนที่ทำให้เขาทรมานถึงเพียงนี้ คือคนที่สองมือเปื้อนเลือดและกำลังกุมมีดบางใบหลิวอยู่