กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 หลั่งน้ำตาเขียนจดหมายสั่งเสีย
ผ่านไปครู่หนึ่งลมภูเขาก็สงบลง ม่านผ้าทิ้งตัวลงอีกครั้ง
คนที่ถูกโอบกอดคล้ายมีสายธารอุ่นไหลเข้าสู่หัวใจ ความคิดจึงเริ่มคล่องแคล่วขึ้นบ้าง
เขาขยับใบหน้าให้ปลายจมูกแนบกับสาบเสื้อผ้าไหมของอีกฝ่าย น้ำเสียงจึงอู้อี้อยู่เล็กน้อย
“พี่ชาย ถ้าฉันไปเหลียวตงจะตายไหม ยังจะกลับมาได้หรือเปล่า”
“กลัวหรือ ถ้าอย่างนั้นคุณไม่ไปก็ได้”
“กลัว...แต่ฉันจะไป”
เฮ่อหลานยาหัวเราะเบา ๆ แล้วบีวเอวใต้ฝ่ามือคล้ายจะตำหนิ
รอบเอวของเด็กหนุ่มมีผ้าคาดพันไว้ ยามบีบจึงรู้สึกแข็งอยู่บ้าง ไม่ได้นุ่มนิ่ม แต่กลับยืดหยุ่นกำลังดี
“อ๊ะ!”