กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ราวกับผ่านมาคนละชาติหรือ? ก็คนละชาติจริง ๆ นั่นแหละ
——
ภายในโถงอาหาร
คนหลายคนกำลังมองร่างสูงใหญ่ที่วิ่งพล่านอยู่กลางโถงอย่างกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“ฉันยอมรับโทษแล้ว ฉันรับผิดแล้ว! ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะฉัน ฉันไม่คุยกับพวกนายแล้ว!”
เฮ่อเจี้ยงกางแขนวิ่งพล่าน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห วิ่งไปตะโกนไป ดูท่าคงอยากหาที่หลบซ่อนสักแห่ง
เขาตะโกนเสียงดังมาก น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวชัดเจน แต่ก็เจือความคับข้องใจเอาไว้ด้วย
“พวกนายรวมหัวกันรังแกฉัน! พี่ชายก็มองดูผมถูกปรักปรำ ทั้งที่ท่านรู้ชัด ๆ ว่าผมไม่ได้ตั้งใจแย่งแป้งย่าง!”
“ตอนการทดสอบผมเป็นแม่ทัพรักษาการณ์ ไม่มีแม่ทัพรักษาการณ์ที่ไหนต้องทนหิว! ผมแค่หิว ตอนนั้นผมหิว!”