เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 เยียนกับเยียนก็ใช่ว่าจะเหมือนกัน
เยียนเหลียงจู๋ลุกขึ้นนั่งรับชามน้ำแกงมา แต่ยังไม่มีความอยากอาหารนัก ได้แต่ถือช้อนคนสะเปะสะปะ
กว่าจะยอมยกช้อนขึ้นซดได้ก็ยากเย็น ยังไม่ทันกลืนลงไปสองคำ ดวงตาก็เหม่อลอย น้ำตาหยดโตไหลร่วงลงมาอีก
เขาจ้องน้ำแกงรังนกแล้วพึมพำด้วยอาการสั่นเทา
“ฉันยังมีรังนกให้กิน แต่พี่องค์ชายไม่เหลืออะไรกันอีกแล้ว วันนี้ฉันเห็นมือที่เขาใช้จับกระบี่...มีหนังด้านขึ้นแล้ว พวกคุณไม่เข้าใจ เขาไม่เคยจับกระบี่มาก่อน เขาบอกว่านั่นเป็นการกระทำของจอมสังหาร แต่ตอนนี้กลับต้องจับมันแล้ว เขาคงลำบากมามากเหลือเกิน...”
“นั่นสิ เช่นนั้นคุณชายก็เกลี้ยกล่อมเขาให้เลิกฝึกกระบี่เถอะ ฝึกไปก็ไร้ประโยชน์”
“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น เขาฝึกวรยุทธ์ได้เป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นอยู่ที่เว่ยเป่ย...จะถูกคนรังแก”